तुझी माझी पहिली भेट आज आठवते
कल्याण दरवाज्यावरुन तू शिरलेला थेट आठवते
तू अजून तसाच बेफ़ाम , बेलगाम, बंधनं झुगारणारा
मीच तुला टाळत गेले, माझ्याभोवती रीती-भातींचा पसारा
तुझं वेगाशी नातं नि माझं पाऊल अडखळलेलं
तुझा सर्वत्र संचार नि माझं जग चौकटीत बांधलेलं
केसांना विस्कटायचास म्हणून बांधून टाकायचे
तुझे भासही नकोत म्हणून खिडकी लावून टाकायचे
आज मात्र तुझ्यासाठी दार सताड उघडं टाकलयं
कवेत घेऊन मला पाला-पाचोळ्यासारखं भिरकावून दे
वादळ बनून ये आणि सारं काही उरलंसुरलं उचलून ने
अनुभवू दे मला पुन्हा एकदा तो वेग, एक नवं वळण दे
दीपा
0 comments:
Post a Comment