रण रण ऊन ऊन

तापले गं अंग अंग

लाही लाही सारे काही

पेटल्या गं दिशा दाही

गार गार वारा वारा

गरगर फ़िरे पाला

भरभर भिरभिरा

वाऱ्यासंगे खेळे पाला

टप टप आले थेंब

जाऊ नको परतून

साचू दे गं नाचू दे गं

अंगणात त्याची खूण

झिरझिर झरझर

ओसरला आता पूर

घन घन मनभर

भिजलेला चूर चूर

तुझं तुझं माझं माझं

सांग मला काही गुजं

तुझं माझं माझं तुझं

सुरु काही कुजबुज

दीपा

विषकन्या २

अहंकार डिवचला गेला ना

की पुराणात धाव घेतात साले

असतील ना मंथरा , गांधारी विषरूप

पण निखारा तुमच्यात होताच रे

द्वेषाचा , मत्सराचा , सूडाचा , कूटाचा

ह्यांनी फ़ुंकर घालून दिलं फ़क्त अग्नीरूप

दाखले चांगलेही असतात रे

पण अपवाद असतातच ना रे

आठव जिजाऊ जिने शिवबाला घडवल

झाशीची राणी, साऱ्यांना झुंजवलं

आठव सावित्री जिने आम्हाला उभं केलं

दाखले जाऊ दे, सांग सामान्यातलं

ऐकलयंस कुठल्या पुरुषावर बलात्कार झालेला

वाचलंयस कधी कुणी स्टोव्हमुळे पेटलेला

पाहिलंयस कुणी मुलगा झाला म्हणून रडताना

अन्यायाचही जाऊ दे,

पाहिलंयस कुणी रोज स्वैपाक करताना

स्वत:च्या पिल्लांसाठी करियर सोडताना

बाप होणं नाकारता येतं रे

आई होणं टळत नाही

निसर्गाचं देणं आहे ते

चुकवल्याशिवाय सुटत नाही

सुंदर दिसू नये म्हणून विधवेचे केस तासायचे

सांग ना आता आणखी किती सोसायचे

मेले तर केव्हाच होते

जेव्हा या बाजारात बसवले

आता फ़क्त परतफ़ेड,

बघू ना विष कुणी किती पचवले

स्त्री ने पचवलेला साठा काढला ना तर जग बुडेल त्यात ....

जाऊ दे "विश यू गुड्लक "

दीपा

मधेच लटकलेली ...

आज मागे वळून पाहते तेव्हा
ज्युनिअर म्हणून जॉइन झालेली मी आठवते
एक एक पायरी चढत चढत इथे आले
मी पण कुणाचीतरी बॉस झाले
पण तरी मी मधेच लटकलेली
खालीही खूप लोकं आणि वरतीही
मी कायम शिडीच्या मधे कुठेतरी
कितीही वर चढलं तरी पोचलो अस वाटतच नाही
ह्या शिडीच्या पायऱ्या कधी संपतच नाही

आज लेकीला घेऊन फ़नफ़ेअरला गेले
कधी नव्हे ते मोठ्या पाळण्यात बसले
दोन लोकं बसली की ते चक्र फ़िरायचे
थोड्या थोड्या वेळाने आमचे प्रमोशन व्हायचे
परत दोन लोकं बसली की अजून वर जायचे
असं करत करत आम्ही अगदी वर पोचलो
आभाळ आणि आम्ही अगदी दोन बोटे उरलो
अजून दोन लोकं, आता आम्ही खाली आलो
जसं वर गेलो तसच उतरत उतरत आलो
पाळणा फ़िरतच राहिला कधी वर कधी खाली

वाटलं आयुष्य असच आहे ना चक्राकार फ़िरणार
शिडीच्या पायऱ्या संपतात तरी, वर्तुळ कधीच न संपणारं

मी शिडीवर आहे का वर्तुळात ?


दीपा

डायरी

डायरी जितकी जुनी ना

तितकी गंमत जास्त

आईबाबांची डायरी वाचायचे

जमा खर्चाचे हिशोब

काही नोंदी सुखदुखाच्या

आज अमुक येऊन गेले

आज तमुक निवर्तले

पगार वाढला

गॅस संपला

दोन शब्दांच्या नोंदी

जमाखर्चासारख्या

नाहीतर आमची डायरी

मारुतीच्या शेपटीसारखी

"अग आवर ना ... रद्दी घालायचीये "

" अग आई , आवरायलाच घेतलं होत तर पसाराच वाढला ... "

दीपा

डायरी

चाळता चाळता

थांबले काही तारखांवर

पानं फ़ाडलेली ...

काही आठवू नये म्हणून

आणि लख्खं आठवलं

सगळं काही

एक एक शब्द लिहिलेला

मिटवलेला

पानं फ़ाडली ना

की ती आठवणीत

जाऊन बसतात

उगाच गर्दी नको ती ...

दीपा

पन्ने जिंदगीके

पन्ना पलटकर देख रही थी जिंदगी पलट जाए तो
आसू को मै रोक रही थी कभी उनकी याद आये तो


पन्ने से उठकर कोई रोज करता है हमसे बातें
हम भी नही भूलें अब तक वो प्यारी मुलाकातें


इन पन्नोंमे सिमटी हुई जिंदगी की कहानी है
कभी लगती है अनोखी तो कभी जानी पहचानी है


इन आते हुए पन्नोंमे न जाने क्या लिखा जाएगा
वो जो है अनदेखा सा कल, सामने कब आयेगा


दीपा

फ़ुलराणी ...

आणि ती फ़ुलराणी करपून गेली
ह्या जगाच्या रहाटगाडग्यात अडकून गेली
किती निष्पाप होती ती
अगदी बालकवींनी पहिल्यांदा पाहिलं तेव्हा
पण उतरली ह्या जगामधे जेव्हा
हरवून गेली , गोंधळून गेली
जगाच्या वागण्यातून खूप काही शिकून गेली

अजूनही ती हसते , अगदी खळाळून हसते
पण त्यातील निर्व्याज हसू
इथे येऊन ती विसरून गेली
प्रतिष्ठेचं , समाजाचं भान ठेऊन आपलं बाल्य विकून गेली

असं का झालं , असं कुणी केलं
कोण येऊन , मनाचा ठाव घेऊन
तिचा डाव उधळून गेलं
तिला म्हंटलं , असच असतं हे जग आपलं नसतं
चांगुलपणा मनात ठेवून दिखाऊपणा शिकून गेली


दीपा

कुंकू

तू गेल्यापासून हे घर
सुनं सुनं झालंय
तुझ्या आठवणी सोडल्या तर
नुसत रिकामपण भरलंय


बसले होते मी एकटीच
एक एक रात्र कापीत
वाटल मीच का अभागी
तर हसला तो चन्द्र शापित


वाऱ्यासमोर उभी होते
हाताने केस सावरताना
गालातल्या गालात हसत होते
तू विस्कटलेले आठवताना


बघितलस का बाहेर
रिमझिमतोय पाउस
अजून तर पूर्ण बरसायचाय
आत्ताच नको ना जाउस


रखरखीत ऊन
टळटळीत दुपार
तुझं कुंकू पुसलेलं
कोरं कोरं कपाळ


दीपा


रोज आधी उठून चहा बनवतोस
आज उठायच नाही का तुला ?
काहीतरी सांगत होतास ना
बोलायच नाहीये का तुला ?


बघ ढग कसे दाटून आलेत
पण बरसत का नाहीयेत
आज सगळेच का जमलेत
आणि हसत का नाहीयेत


ऊठ , ऊठ ना आता
नाटक नको करूस
तिन्हीसांजा झाल्या आता
असा झोपून नको राहूस


लोकं पण ना सगळी
घरभर भरून राहिलेत हो
अन मलाच सांगतायत
रडून घे , मोकळी हो


आज तो एकच ढग
फ़ारच ओळखीचा वाटतोय
सकाळपासून बघतीये मी
सावलीसारखा मागे मागे फ़िरतोय


दीपा


अरे खूप उशीरा कळालं मला
तू निघून गेलायस त्या शरीरातून
जेव्हा लोक आले ना
सहानुभुतीचा बुरखा घेऊन
भावना शून्य, फ़क्त शब्दांचा पाऊस
भिजले नाहीच फ़क्त कोरडी होत गेले
तू गेल्यावर कळल तू किती चांगला होतास ते
लोकांकडून रे
"तो ह्या जगात नाहीये, आता सांभाळ स्वत:ला "
तू फ़क्त शरीर सोडलयस, कसं सोडशील मला
गिधाडं रे सारी घोंघावणारी
प्राण जाण्याची वाट पाहणारी
माझी काळ्या मण्यांची पोत
माझं सुरक्षाकवच होतं रे
आणि भाळीची लाल लक्ष्मणरेषा
आज अचानक हरिणीसारखं वाटतंय
एकाकी आणि असुरक्षित
कवचकुंडलं गळून पडल्यासारखं
माणसांच्या शहरात श्वापदांचा सुळसुळाट
नजरा बदलल्यात , सूचक, वासनांचा थयथयाट
अहेवपणी मरणं का मागतात बायका आज कळतंय ...
सती नाही झाले पण हे जग मला जाळतंय ...

ये ना त्या ढगातून पाऊस बनून
दाह थोडा तरी कमी होईल


दीपा

सावलीत आहेस म्हणालास का ?
वळले , पाहीले, सावली पण वळली
परत माझ्या मागे जाऊन थांबली
फ़िरत राहिले स्वत:भोवती
स्वत:ची शेपटी पकडणाऱ्या कुत्र्यासारखी
घरभर शोधत राहिले तुझ्या अस्तित्वाच्या खुणा
काही रुसवे , काही चुका
व्यर्थ शब्द , काही आणाभाका
तुझ्याशिवाय जगूच शकत नाही म्हणायचे
तरी जगतीये
सावलीत, ढगात, पावसाच्या थेंबात
तुला शोधतीये
चिंब भिजलो तरी एखादा थेंब असा ओघळतो
सर्र्कन निसटतो नि जीव माझा शहारतो
हा शहारा वास्तवात आणतो
तू नाहीस ह्याची जाणीव होऊन
पाऊस डोळ्यांत साठतो
रडणार नाहीये मी
मोकळं व्हायचच नाहीये तर
पाश असेच राहू देत
सुटका नकोच आहे तर
मोकळा तू झालायस
मी अजूनच अडकत चाललीये
तुझ्यात माझ्यात


दीपा

अजूनही कुंकू लावते
तुझं , पहिल्यासारखं
पण हळदीकुंकवाला केलंय
ह्या समाजाने पारखं
वांझ म्हणणार नाहीत
कदाचित ...
पण तरीही मी
निपुत्रिकच ...
शब्द बदलले तरी
तगमग तीच
कारण बदलले तरी
व्यथा तीच
तळहातावरची रेष थोडीच
बदलता येते
भाळावरचं भाकीत थोडेच
लपवता येते
तुझं देणं न देताच
निघून गेलास
आणि वर मलाच लढ
म्हणून सांगून गेलास


दीपा


नवा श्वास शोध म्हणाला होतास ना
सापडतोय कदाचित
पण आज एक नवं द्वंद्व उभं राहिलंय
एक मन दुसऱ्याविरुद्ध ठाकलंय
तुला विसरले का मी ?
नाही रे राजा ....
मग आता हे नवं स्वप्न
मनात होऊ पाहणारी ही नवी जागा
आज भावनांची सरमिसळ झालीये
ये ना थोडा गुंता सोडवायला
एकटी पडलीये रे खूप
ये ना जरा सावरायला
मन पुन्हा कोणावर जडतं का रे
काळाचं औषध सगळ्यावर चालतं का रे
काय बरोबर काय चूक काही कळेनासं झालंय
प्रश्न वाढत चाललेत उत्तर मिळेनासं झालंय
मी प्रेम शोधतीये का आधार सांग ना रे
एकदा तरी त्या ढगातून बोल ना रे


दीपा


कुंकू नवं

जमेल का रे मला
पुन्हा प्रेम करणं ?
एकाच मनामधे
दोघांचही राहणं
आज आठवतायत परत
आपल्या रेशीमगाठी
साता जन्मांची वचने
आणि सप्तपदी
परत एकदा हळद ओली
परत एकदा मेंदी रंगली
परत एकदा कुंकू नवं
जागा तीच पण नाव नवं
नव्या श्वासात मिसळताना
तुझा भास राहीलच ना
नव्याने क्षितिज पाहताना
चंद्र तोच राहील ना
नवं माप ओलांडताना
आज अडखळतय पाऊल
पुढे बघताना पुन्हा पुन्हा
भूतकाळाची चाहूल


दीपा

कलियुगातली ....... विषकन्या.......

सहज मित्रांच्या बरोबर

एकदाच माडी चढली

तारुण्याची मस्ती होती

त्याला पैशाचीही पुस्ती होती

वार्तालाप , प्रेमालापाचा प्रश्नच नव्हता

फ़क्त शरीरंच बोलली

पैसे फ़ेकून निघालो

ती ह्सली ...

अगदी शांतपणे ...

एकच वाक्य बोलली

"वेलकम टू द वल्ड ऑफ़ एड्स "

त्या झगमगत्या वस्तीतही डोळ्यांसमोर अंधारून आलं

का प्रश्न विचारला आणि

पुढचं आयुष्य समोर दिसलं

ती हसली ...

अगदी तटस्थपणे ...

रोग नाहीये हा, माझं अस्त्र आहे

पुरूष जाती विरूद्ध हुकमी शस्त्र आहे

लहानपणापासून झेललंय हे विष मी

गर्दीतले धक्के, अश्लील नजर,

कुत्र्यासारखे तोडलेले लचके, अंगभर

वयात येताना, कोवळे धुमारे फ़ुटताना

पाहिलंय इथेच बालपण दम तोडताना

काहीजणी मरतात, दाहकता सहन न होऊन

मी मात्र पचवलंय विषकन्येसारखं जगून

पण मीच का ?

कारण तू एक पुरूष आहेस

आणि विषाला फ़क्त मारणं माहीत ........

अग्नीला फ़क्त जाळणं माहीत ......

आणि तुम्हीच पेरलंत ना हे विष

त्रेतयुगापासून पार कलियुगापर्यंत

साध्वी सीतेला अग्नीपरीक्षा मागताना

पांचालीला द्यूतामध्ये लावताना

भर सभेत तिची वस्त्रे फ़ेडताना

आजही तिला हुंड्यासाठी जाळताना

आणि कधी गर्भातच मारताना

तुम्हीच देत गेलात विषाचा एक एक थेंब

परतफ़ेड करावीच लागते

कधी ना कधी

जळणार मी पण आहेच आजही सीतेसारखी

पण यावेळी एकटी नाही

तुलाही सोबत घेऊन जाणार

विषकन्या आहे मी कलियुगातली ....... विषकन्या.......

दीपा

HumTum bhag 4

तो : आज किती उकडतय ना .....

हसलीस .... बोला आम्ही ऐकतोय ना ...

ती : उन्हाळ्यात ह्या मातीचे तप्त अंग

मग हळूच कलणारे मावळतीचे रंग

पाण्याच्या शिडकव्याने येणारा मृदगंध

आणि बेभान करणारा मोगऱ्याचा सुगंध

त्यापुढे हा उन्हाळा काय चीज आहे

तो : सोपं आहे ... मोगऱ्याच्या अत्तराची कुपी आणून देतो.

परत हसलीस .. तुम्ही बोला आम्ही ऐकतो

ती : तप्त झाल्यावर शीतल करणारा हा गंध आहे ना

त्याची सर तुझ्या त्या अत्तराला नाही ना

सिंहगड चढल्यावर खाल्लेल्या पिठलं भाकरीची सर

पंचपक्वांन्नांच्या ताटाला येणारच नाही तर

सुख हातात आलं ना की त्याचं अप्रूप संपतं

म्हणूनच वर्षानुवर्ष अत्तर बाटलीतच उरतं

वाऱ्याच्या झुळुकीबरोबर येणारा जो गंध आहे

त्याची तोड तुझ्या त्या कुपीला कुठे आहे ?

दीपा

HumTum भाग 3

तो : काय केलंस आज

दिवस कसा गेला ?

ती : आज ना मी आठवणी आवरल्या

ह्या हव्याशा ह्या नकोशा दूर सारल्या

काहींना चढवला मखमली साज

काहींना केली रंगरंगोटी आज

काही ठेवल्या हळव्या कोपऱ्यात जपून

काचेसारख्या आहेत फ़ुटू नयेत चुकून

काही आत्ताच वाळत टाकल्यात

किती हसलो ते आठवून परत भिजल्यात

तो: असं आठवणींना आवरता येतं ?

असं ठरवून कुणाला विसरता येतं?

ती : विसरलं तर विसरलं नाहीतर

आवरल्या असं तर म्हणता येतं

दीपा.

HumTum Bhag-2

तो : आज सुर्यास्त किती छान दिसतोय

बघ ना तिथून दुरून आपल्याला हसतोय

ती :त्या क्षितिजाच्या डोंगरावर

एक बास्केट लावून येऊ या

अलगद त्या केशरगोळ्याला

त्या बास्केट मध्ये अडकवूया

तो : परत वेडेपणा तुझ्या डोळ्यात दिसतोय

सांग लवकर तुझ्या डोक्यात काय शिजतंय

ती :अडकला ना तिथे तो केशरगोळा

की अशाच राहतील ह्या सांजवेळा

मावळतीचे रंग मावळायचे नाहीत

आणि हे जग सावळायचं नाही

तो : तुझ्या त्या बास्केटबॉलच्या बास्केट

मधे मावेल का तो ?

ती : न मावायला काय झालं

बघ एका चिमटीत पकडलय त्याला

तू फ़क्त बास्केट लावून ये म्हणजे झालं

दीपा

HumTum भाग १

एक तो असतो एक ती असते। थांबा लगेच नातं विचारु नका. ते अजून त्यांनाही उलगडतय. हा प्रयत्न त्यांचा संवाद मांडायचा. कधी गद्य कधी पद्य कधी भाव कधी काव्य. बघा कस वाटतय ...

ती : चल आता लवकर सांग
माझ्या मुठीत काय दडलय ?

तो : तूच सांगून टाक ना
उगाच प्रश्न कशाला

ती : मुठीत तुझी एक पापणी आहे
सांग तिला तुला काय हवं
ती करेल तुझं स्वप्न खरं

तो : वेडी आहेस ....
मिळालं असतं असं जे काय हवं
रोज मागितलं असतं विश्व नवं

ती : पापणीआड दडलेला स्वप्नांचा गाव असतो
तुझ्या साऱ्या इच्छांचा तिला ठाव असतो
मागून तर बघ तिला रोज स्वप्न नवं
स्वप्नांमुळेच वाटतं ना रोज जगत राहावं

तो : किती शहाण्यासारखं बोलतेस गं ....

ती : नक्की ठरव मी शहाणी का वेडी


दीपा

उंबरा

उंबरा ओलांडलाच होता रे

पण अंगणातल्या तुळशीवृंदावनाने रोखले

भाळीचं कुंकू विसरलेच होते

पण हिरवे काकण किणकिणले

आले परतुन परत ओसरीवर

दाटून आले प्रश्न सरीवर सरसर

तुझं माझं नातं कवितेसारखं ..... गुंफ़णारं

पण जग फ़क्त गणित माडणारं

आणि गणितात भावना नसतात रे

असतात फ़क्त हिशोब .... दिवसांचे ... रात्रीचे रीतीचे-भातीचे

दीपा

मैत्र

काव्यांजलीच्या निमित्ताने आपण अनेक जण एकमेकांशी बांधले गेलो। कुणाला ताई मिळाली कधी मावशी। कधी मित्र कधी सखी। मी तर कुणालाच भेटले नाहीये तरी दिवसातून एकदा इथे डोकवावस वाटत. ह्यातच सारं आलं. आज माझ्या एका खास मित्रासाठी ही कविता.

चालता चालता ओळखीचं गाणं ऐकू यावं
आणि पाऊल थबकावं
तशी मी थबकले तुझ्यापाशी
स्वर ओळखीचे पण गाणं नवं
नाव ओळखीचे पण नातं नवं

खरं तर तुझा रंग वेगळा
आणि माझा रंग वेगळा
तरी हे रंग रंगात मिसळले
कधी तुला मी शोधले
कधी मी तुला गवसले

तुझी गरुडभरारी
माझी आत्ता कुठे उडायची तयारी
तरी आपला उडायचा छंद एक आहे
तुझ्या माझ्या आभाळाला जोडणारी
क्षितिजाची एक रेघ आहे

खरंच तू आहेस का रे ?
का नुसताच माझा भास
बघितलय कुठे अजून तुला
तू तरी कुठे ऐकलंयस मला
तरी किती बोललो ना आपण

तू आहेस सागरासारखा
गर्जणारा, सगळ्यांना सामावणारा
आणि मी आहे अळवावरचा थेंब
हळवा , पानाआडून चमकणारा
ह्या पाण्यानेच जोडलय का आपल्याला

तू माझी प्रेरणा आहेस
आपलं नातंच हळवं
माझ्या आवडत्या गाण्याचं
तू गुणगुणणारं कडवं
तू दिलं आहेस मला
कवितांचं गाव नवं
आता माझ्याकडेही माग
बोल तुला काय हवं?


दीपा

नातं

तळ्यातलं पाणी

अगदी वेडं आणि हळवं असतं

छोट्याशा पानाच्या स्पर्शानेदेखील शहारत असतं

त्याला वाटतं जगही आहे आपल्यासारखं हळवं

जातं दगडाशी सलगी करायला

दगडच तो त्याला आपटणंच माहीत असतं

पाणी दुभंगतं , शहारतं , थरारतं तरंग उठत राहतात

पण काही काळच

परत शांत होतच पुढचे दगड झेलायला

तळ्यातलं पाणी

अगदीच वेडं आणि हळवं असतं

दीपा

now replace "तळ्यातलं पाणी" with "मन"ani "दगड" with "नात्यातले कडू अनुभव"

शोध

मी चंचल

मी अवखळ

मी निर्मळ

वाहता झरा ...मी शोधते मला

मी अथांग

मी अफ़ाट

मी विशाल

तरी प्रत्येक थेंब खरा ...मी शोधते मला

मी मादक

मी मोहक

मी शापित

जरी अप्सरा ... मी शोधते मला

मी हुरहुर

मी थरथर

मी कातर

सायंतारा ... मी शोधते मला

मी हिरवाई

मी वनराई

मी आई

वसुंधरा ... मी शोधते मला

दीपा

उर्मिलायन भाग ४

कैकेयी : जाहला सूर्योदय क्षितीजास
तरी का तिमिर भरी महालास ?

उर्मीला : दिवस रात्र मज असे सारखे
समय नव्हे मज नशिब पारखे

कैकेयी : भूषविसी तू रघुकुल आर्या
दशरथसुताची तू तर भार्या

उर्मीला : सवाल करिते मागुनि अभय
माता असूनी का तू निर्दय

कैकेयी : क्लेश कुणाला विधीचे चुकले
पुत्रवियोगे मृत्यू लिहिले

उर्मीला : कुण्या दासीने कान फ़ुंकिले
रामराज्य तुज नाही रुचले

कैकेयी : भरत पुत्र जरी असेल माझा
रामही नाही मजला दूजा

उर्मीला : का तू करुनी मग कपटास
धाडिसी बंधूंना वनवास

कैकेयी : मी तर आहे निमित्तमात्र
रंगमंच हा मी एक पात्र

उर्मीला : का तू राखूनि एकच वर
साधला आज सवतीमत्सर

कैकेयी : शोक नको ग नको ग त्रागा
मत्सरासही नव्हती जागा

उर्मीला : काय सांग मग मनी चिंतिले
प्रश्न दैत्य मम मनी पातले
साहू कसा मी विरह प्रलय हा
तिमिर दूर करी दिसु दे प्रभा

कैकेयी : ऐक उर्मिले देते उत्तर
नव्हते कपट ना होता मत्सर
कथा समज ही वाल्मिकीविरचित
मी दुष्ट पात्र ते अन बहुचर्चित
परंतु घडण्या हे रामायण
मी तर रचिले एक कारण
घडावया अहिल्येचा उद्धार
शबरीभेट, तिची भक्ती अपार
शूर्पणखेचा गर्व हरण्या
मत्त , मस्त तो वाली वधिण्या
जरी विरही तू अन एकाकी
तुज प्रियाची तुजवरती प्रीती
पती हरण करी परस्त्रीचे
जाण हृदय तू मंदोदरीचे
देवपुजेस्तव चंदन झिजे
ओल्यासह ते सुकेही जळे
पुर्वजन्मीचे संचित सारे
अपुले अपुले प्राक्तन सारे
विरक्त , साध्वी जानकीला
मोह व्हावा सुवर्णमृगाचा
उत्तर नसते ह्या प्रश्नाला
प्रश्न न करणे विधिलिखिताला
घडले , घडते जैसे लिहिले
सांभाळ स्वत:ला पुत्री उर्मीले

दीपा

"अनाथाश्रम"

निरागसतेच्या लाचार रुपाला आज मी पाहिलं
मानवाच्या निर्लज्जतेला मन माझ भ्यायलं


इवले इवले नाजूक ओठ आईचा पान्हा शोधतात
पान्हा राहिला दूर, वरच्या दुधासाठी तरसतात


टाहो, आक्रोश, किंकाळ्या हवेतच विरून जातात
फ़ुलण्याआधीच काही फ़ुले कोमेजून जातात


दोन कळ्या एकाच पाळण्यात समजुतीने राहतात
पिंजरा म्हणवत नाही, त्याला पाळणाच म्हणतात


वय वाढतं, कापड आटतं काय करणार बापडे
आठवतात लेकीचे न वापरता टाकलेले कपडे


कुणीतरी न्या मला, थोराड वेश्येसारखी नजर
बाजारच आहे सारा आणि म्हणे माणसांच शहर


ठिगळं लावून वस्त्रांमधे तारुण्य कोंबलेलं
सांभाळ पोरी स्वत:ला, जग आहे वखवखलेलं


पेलणार नसेल तर निसर्ग कधीच मोहरून येत नाही
कारण त्याच्या पिल्लांसाठी "अनाथाश्रम" मिळत नाही
कारण त्याच्या पिल्लांसाठी "अनाथाश्रम" मिळत नाही


दीपा

उर्मीला-3

इथे उर्मीला श्रीरामाला प्रश्न करतीये की रामायणामधे माझ प्रयोजन काय? लक्ष्मणापासून ताटातूट माझ्याच वाट्याला का यावी?

सांगा रघुवर सांगा रघुवर

उत्तर मजला द्यावे तत्पर

राजसबिंडे रूप पाहुनी

मी तर वरिले लक्ष्मण मन्मनी

धनुष तोडुनी वरिली मैथिली

लक्ष्मण झाले माझे सहचर

सांगा रघुवर सांगा रघुवर

जनक नृपाच्या चारी कन्या

विवाह करुनी झाल्या भार्या

सुवासिनी मी तरी अभागी

वाट पतीची पाहू कुठवर ?

सांगा रघुवर सांगा रघुवर

चार दिसांची सोबत करुनी

सुमधुर स्वप्ने अधुरी उरुनी

वर्ष चर्तुदश इतके लिहूनी

गेले हो वनवासी खडतर

सांगा रघुवर सांगा रघुवर

साथ तुम्हाला मैथिली करिते

परी मी येथे कण कण झुरते

पळ पळ दिवसा घटिका गणिते

अन्याय जाहला आहे मजवर

सांगा रघुवर सांगा रघुवर

लंकेत माजला असुर दशानन

तयास वधिण्या हे रामायण

ना मी दैवी रूप ना भगवान

ह्या विरहाचे काय प्रयोजन ?

सांगा रघुवर सांगा रघुवर

दीपा

उर्मीला-2

श्रावन महीना सुरू झाला आहे। सगळीकडे आनंदीआनंद आहे पण उर्मीला मात्र दु:खी आहे. इथे पहिली ओळ श्रावणाचं वर्णन करते मग एक पॉज आणि उर्मीलेची व्यथा असा प्रयत्न केला आहे.

आला आला श्रावणमास

पसरला चहूकडे उल्हास

कूजन करिती कोकिळ सुमधुर

परि का माझे ह्रुदय उदास

आला आला श्रावणमास

भ्रमर विहरती फ़ुलाफ़ुलांवर

फ़ुलले, मीलन पाहून श्वास

आला आला श्रावणमास

तरुवर पुलकित वेली पुलकित

जणु स्वर्गदेशीचा भास

आला आला श्रावणमास

धुंद जाहले कण कण क्षण क्षण

तुजविण वाटे सर्व भकास

आला आला श्रावणमास

उलटुन गेले शिशिर नि श्रावण

परि ना आला पतीमिलन क्षण

दिवस मास अन वर्ष उलटले

मम ह्रुदय़ी एकच आस

आला आला श्रावणमास

दीपा

दुरावा

सहन होइना दुरावा एकही क्षणाचा
एक एक क्षण वाटे कित्य़ेक युगांचा

अतूट असे संबंध , फ़ुलाचा नि सुगंधाचा
आलास प्रत्यक्षात की आभास हा मनाचा

कुणी नसता का येई पडसाद पावलांचा
कुणी नसता का चाले खेळ सावल्यांचा

नि:स्तब्ध क्षणी जाणवे नाद अंतरीचा
ठोका असे तुझ्या की माझ्याच ह्रुदयीचा

मनास ना उमजे ऋणानुबंध शतकांचा
सत्यवान प्रत्येक जन्मी फ़क्त सावित्रीचा

दीपा

क्या करे के दिल अब ये संभलता ही नही
किसी चीज से अब बहलता ही नही
दुवा बेअसर है दवा भी नही
इस दर्द के लिए तो जहर भी नही


बुलानेसे आते तो बुलाते न थकते
बहानोंसे आते तो बहाने सौ तक थे
कहो बेवफ़ा या करो बेवफ़ाई
चलो किसी वास्ते हमारी याद आयी

अर्श झुक गया है अब्र भी नही
बीत चला सावन मिली एक बूंद भी नही
खुशी छलके बहारोंमे वीरानोंमे नही
सिर्फ़ आयी तुम्हारी याद , आहट क्यूं नही?



कितने महीने बीते साल खबर ही नही
किसका करे इंतजार कोई आता ही नही
बस एक है चांद , चांदनी की कमी नही
सबको मिले उसका प्यार , कोई जरुरी तो नही

दीपा