कुठे नाव ऐकलं
तरी थबकते
प्रेम नाही मैत्री आहे
म्हणाले होते
तरी तू का जगावेगळा वाटतोस अजूनही
प्रीत लाभली
संसार दृष्ट लागण्यासारखा
झालं सार काही
चारचौघींसारखं
तरी एखादी सांजवेळ का कातरतोस अजूनही
काळ सरला
मैत्र तरी कुठे उरलं?
जुळले अनेक धागे
झाली अनेक तयार नाती
तरी कविता लिहिताना का आठवतोस अजूनही
दीपा
आज एका कळीचं फ़ूल होऊ पाहतंय
एक पाखरू घरट्यातून उडू पाहतंय
सारखं सावलीत ठेऊन ते फ़ुलत नाही
उन्हाच्या चटक्यांविना रूप खुलत नाही
फ़डफ़डल्याशिवाय पंखांत बळ येत नाही
हुडकल्याशिवाय आपलं आभाळ मिळत नाही
डोळ्यात तेल घालून जपलंय क्षण क्षण
निरांजनाच्या वातीहून सोज्वळ कण कण
कसे समजावून सांगू तुला नजरांचे अर्थ
वासना , विकार , बलात्कार हे सारे शब्दार्थ
तुझी स्वप्नांची दुनिया, तुझी पाटी कोरी
आणि माझ्याकडे बंद एक अनुभवांची तिजोरी
भेटतील काही आधार, कधी निळंशार तळं
रुततील काही काटे , काही फ़सवी मृगजळं
शिकशील तूही, जशी प्रत्येक स्त्री शिकते
अनुभवाशिवाय शिकावीस म्हणून मी झटते
भूतकाळातलं चित्र डोळयांसमोर तरळतंय
माझ्यातल्या आईला आज माझ्या आईचं मन कळतंय
दीपा
imagine एक जुना वाडा पाडतायत.... तो संपताना त्याला सगळं आठवतंय। मरता मरता अर्धवट शुद्धीतली बडबड॥ असंबद्ध तरी खूप काही संदर्भ देणारी....
आज शब्द नाचतायत भोवताली
काही अस्पष्ट येतय कानी
भान हरपत चाललेलं
श्वास थकत चाललेले...
अचानक वासुदेवाची ओवी
परसदारची फ़ुलं गाती
कोण बोलतय? फ़ुलं का कधी बोलतात?
ती तर फ़क्त दरवळतात
नाहीतर एखद्या वहीत कोमेजतात
का फ़ुलं ओंजळीत असणारी ती ओंजळ ?
परकरी पोर त्यांची भोंडल्याची गाणी
श्रावणातल्या नवसाला पारिजातक सोज्वळ
आ ऽऽऽ अजून एक प्रहार
आता नाही तग धरवत
थकलो म्हणे आम्ही पण मन ?
ते तर आहे ना जिवंत अजून
ते पहा ऐकलंत ओवी गात होती
दळिता कांडिता शब्द सांडत होती
आज कोजागिरीची रात्र
जागे राहा ती येईल नक्की
मी असेन नसेन तुम्हाला समृद्ध करेल नक्की
आजोबांच्या आवाजातली रामरक्षा
घुमतीये अजून देवघरात
भास का सारे ? का मातीत अडकलेले श्वास सारे?
एकेका धक्क्याने बाहेर येताहेत सारे
तुम्हाला नाही ऐकू यायचं
नुसते कान असून का भागतं?
अंतरीची हाक ऐकायला मनही लागतं
तुम्ही सारे नुसते जिवंत चौकोन
चौकोनी आयुष्य जगणारे
गर्दीत लोंबकळणारे
रोज मरत जगतोय म्हणणारे
अजून चौकोनी इमले बांधा
उरलेसुरले धागे तोडा
पाठीला पाठ लावून राहताना
केलीयेत कधी वास्तपुस्त
त्या विटेपलीकडील पाठीची
असो सुखी राहा
कोणी ऐकतय का मीच बडबडतोय
वेळ आहे कोणाला
उरला श्वास उगाच धडधडतोय
येतो आता सुखी राहा सुखी राहा
दीपा
तू माझ्याकडे पाहतोस
तस दाखवत नाहीस
उगाच काहीतरी
विषय कुठलातरी
काढून
सारं टाळतोस
तू माझ्याकडे पाहतोस
माझं लक्ष नसताना
कुणी जवळ नसताना
मी बघितलं की
अलगद
सावरासावर करतोस
तू माझ्याकडे पाहतोस
तुझी कविता वाचतोस
मीही हरते
माझी छबी
दंगलेली
तुझ्या डोळ्यात पाहते
तू माझ्याकडे पाहतोस
मी तुझ्यात हरवते
भानावर येते
"अप्रतिम"
माझी दाद
तुझी कळी खुलवते
दीपा
माझा पौर्णिमेचा हट्ट
तू मला समजवायचास
चतुर्थी, अष्टमी, अमावस्या
हे पण जीवनच गं
आज अमावस्या फ़ारच लांबली
प्रतिपदेपुरता तरी ये
माझी अखंड बडबड
तू नुसताच म्हणायचास "हं"
मी चिडायचे "जा नको बोलूस"
नसेल ऐकायच नको ऐकूस
आज बोलायलाच कुणी नाही
नुसत्या हुंकारापुरता तरी ये
माझी गंभीर कविता
तु दिलेली खट्याळ दाद
मी खूप चिडले की
आपला रंगलेला संवाद
पुन्हा दिलेली साद
निदान चिडवण्यासाठी तरी ये
माझं अल्लड वागणं
तुझं पोक्त समजावणं
सुखावणारं दोघांचं
एकमेकांचं असणं
पुन्हा एक वेडेपणा केलाय
तो सुधारायला तरी ये
दीपा
गोड गोजिरे , राजस लोभस
बालक माझ्या स्वप्नी आले
रुणुझुणु वाळे, भाव समंजस
दुडुदुडु धावत मला बिलगले
खुदकन हसले, नयन उघडले
वास्तव उमजून काळीज उलले
मिटले डोळे, बाळ शोधण्या
भरले डोळे, पुन्हा वाहण्या
कुणी ना बोले मजला काही
परि नजरा ते बोलून जाई
आस लागली एक जिवाला
शब्द ऐकण्या आई आई
पाहुनि हरिणी आणिक पाडस
वत्स गाईचा तो मनमोहक
ममत्व दाटे काळीज फ़ुटे
रिक्त निरर्थक जीवन भासे
शापित सारे जीवन माझे
स्वर्ण महाली रुतती काटे
छंद मानसी तुझाच बाळा
पाहत स्वप्नी ह्या मृगजळा
दीपा
कपाट उघडल्यावर
कोंबलेले कपडे कोसळावे
तसा कोसळतोस तू
आठवणी उघडल्यावर
रात्रीच्या गूढ शांततेत
गळका नळ टपटपतो
तसाच छळतोस तू
झोप उडाल्यावर
दारामागून कुणीतरी
’भॉक’ करावं तसा
दबा धरून बसतोस तू
संध्याकाळी परतल्यावर
जरा दुर्लक्ष केल्यावर
ठेचकाळणारा उंबरा
तसाच ठेचतोस तू
तुला जरा विसरल्यावर
श्रीखंडाच्या गोळीसारखा
गोड सहवास तुझा
असहाय्यतेची जाणीव तू
पूर्णपणे विरघळल्यावर
दीपा
माझ्याकडे कवितेच्या दोन वह्या
एक कच्ची एक फ़ायनल वन
कच्ची कविता कथा सांगते
एका कवीचा प्रवास मांडते
सुचलेल्या दोन ओळी
खोडलेल्या दोन ओळी
गाळलेले शब्द
चपखल शब्दार्थ
अडलेलं वृत्त
साधलेल्या मात्रा
नियमातली गझल
कधी भावना तरल
पक्की कविता म्हणजे साठवण
भावनांना शब्दांच समर्थन
सुंदर कोऱ्या कागदावर
काळंभोर अक्षर वळणदार
सारवलेल्या अंगणात
रांगोळी नक्षीदार
पण आजकाल कविता
बराहा पॅड मधे लिहिते
तिथूनच तयार होऊन
ब्लॉग मधे थाटते
साजेसं चित्र , नवा फ़ॉन्ट
पण डायरीची तोड नाही
शब्दांवर हात फ़िरवता येणारी
मोरपिशी सय नाही
अडगळीत गेलेली वही सांगते
यांत्रिकतेच्या व्यथा
माणूस झालाय यंत्रमानव
तिथे कवितेची काय कथा
दीपा
त्याची साद
माझी धाव
त्याचं सांभाळणं
माझं विसावणं
त्याचं जखडणं
माझं निसटणं
त्याचं हसणं
माझं रुसणं
त्याचं फ़ुलवणं
माझं उमलणं
त्याचं साकारणं
माझं आकारणं
त्याचं तरसणं
माझं बरसणं
त्याची रग
माझी धग
त्याचं रुजवणं
माझं बहरणं
त्याची पखरण
माझी साठवण
त्याची तृप्ती
माझी भक्ती
त्याच्या नसण्याने
माझं फ़सणं
त्याच्या असण्याने
मी माझी नसणं
त्याची मी
माझा तो
त्याच्यातली मी
माझ्यातला तो
दीपा
आज वाटतय ऊन सोनेरी अलवार
फ़ुलतीये कळी पुन्हा नाजूक हळुवार
गवताच्या पात्याला चढतीये धार
पुन्हा काही आशा तलम ऊबदार
पावलं सारी ठेक्यात लयदार
आज स्पर्शात एक नवा शहार
सारं जुळून आलंय तरी काहीतरी बिनसतंय
कितीही टाके घातले तरी मन पुन्हा उसवतंय
जीर्णच झालंय कापड त्याला ठिगळ बसत नाही
पाऊस अजून तसाच, होड्या सोडायचा अल्लडपणा नाही
दीपा
आज घोंघावतायत सारे जुनेपुराणे
शल्य, बोचरे काटे, ओरखडे न दिसणारे
व्रण बघितला की जखम आठवते
माणूस बघितला की वृत्ती आठवते
तोंडदेखलं हसायची करून घेतलेली सवय
मनाचे झालेले तुकडे, परत परत फ़सायची सवय
गिळलेला राग, कोंडलेला श्वास , निसटलेले क्षण
माणसांच्या तऱ्हा, खोटी नाती , आप्तगण
वाऱ्या तुला सांगते, ने सगळं दूर कुठेतरी
पावसा तुला मागते, टाक वाहून सारं सागरतळी
सारं काही परत सांधायला निघालीये
द्या मला साथ मन परत बांधायला निघालीये
दीपा
स्वप्नांच्या कुशीत शिरलं ना
की एक नवी उभारी मिळते
कारण स्वप्नांना चौकट नसते
त्याला फ़क्त भावना कळते
ये माझ्या स्वप्नात, जिथे फ़क्त तू आणि मी
उधाणलेला तू , आणि भरकटलेली मी
परत एकदा सारं पसरून टाकू
जपून ठेवलेलं सारं उधळून टाकू
दे भिरकावून साऱ्या जनरीती
खेळ माझ्या बटांशी आठव जुनी प्रीती
वादळ शमलेलं असलं तरी अजून झुळुक हवीहवीशी आहे
स्वप्नं डोळ्यात असली तरी मी पण जरा दमलेलीच आहे
दीपा
तुझी माझी पहिली भेट आज आठवते
कल्याण दरवाज्यावरुन तू शिरलेला थेट आठवते
तू अजून तसाच बेफ़ाम , बेलगाम, बंधनं झुगारणारा
मीच तुला टाळत गेले, माझ्याभोवती रीती-भातींचा पसारा
तुझं वेगाशी नातं नि माझं पाऊल अडखळलेलं
तुझा सर्वत्र संचार नि माझं जग चौकटीत बांधलेलं
केसांना विस्कटायचास म्हणून बांधून टाकायचे
तुझे भासही नकोत म्हणून खिडकी लावून टाकायचे
आज मात्र तुझ्यासाठी दार सताड उघडं टाकलयं
कवेत घेऊन मला पाला-पाचोळ्यासारखं भिरकावून दे
वादळ बनून ये आणि सारं काही उरलंसुरलं उचलून ने
अनुभवू दे मला पुन्हा एकदा तो वेग, एक नवं वळण दे
दीपा
अरे पावसा , तुला रे कसं विसरेन
आठवते आपली दोस्ती अंगणातली
धुमारे फ़ुटण्याच्या कोवळ्या वयातली
जुन्या दोस्तांना का कोणी विसरतं ?
पण माप ओलांडलं नि अंगण तुटलं
स्वप्न साबणाच्या बुडबुड्यासारखं फ़ुटलं
वळचणीच्या पाण्यासारखं सारं साठलं
त्याला रे कुठली धार नि कुठला प्रवाह
पण येईन म्हणते आता पुन्हा परतून
टाक मला पुन्हा एकदा चिंब भिजवून
वाहणाऱ्या धारांत मीही वाहेन म्हणते
रिक्त होऊन नव्याने स्वप्नं पाहेन म्हणते
दीपा
किती दिवस झाले ना
माझे मन धुंदावले नाही
कुठल्या गाण्याने वेडावले नाही
मोगऱ्यानेदेखील गंधाळले नाही
गाणीच चांगली नाहीत अताशा
मोगराही छान फ़ुलत नाही अताशा
आज मला आठवतीये ती अल्लड तू
पोक्तपणाच्या जळमटांमागची हुल्लड तू
पावसाच्या सरीने बेभान होणारी तू
ठेक्यावर थिरकणारी नादान तू
क्षितिजाकडे पाहात हरवणारी तू
चांदण्या डोळ्यात जागवत निजणारी तू
तेव्हाही तुला विचार होतेच
आता त्याची मतं झालीयेत
तेव्हाही तुझी आवड होतीच
आता मात्र तुझी निवड ठरलीये
तुझी रसिकतेची छिद्रं बुजलीयेत
दारं बंद करुन घेतलीस गीतं कुजलीयेत
बघ परत एकदा हात पसरुन
पाउस देईल तुला तुझं तळं
बघ परत एकदा खिडकीत बसून
आभाळ अजून आहे तसंच निळं
नव्या जाणीवेने बघ मोगरा हुंगून
खात्री आहे मला तो टाकेल मोहरून
बघ परत एकदा परतून
सापडशील बघ स्वत:ला
बघ तर परत एकदा हरवून
दीपा
Mothers Day
आमच्या घरी एक झाड आहे
त्याला पाणी नसलं तरी चालतं
पण फ़ुलं कोमेजली तर कोसळतं
तसं प्रत्येकाच्या घरी असतं
ते ना कल्पवृक्षासारखं दिसतं
आपल्या प्रत्येक इच्छा पुर्ण करतं
तुम्हाला सावली देतं
ऊन स्वत:वर झेलतं
फ़क्त त्याच्या फ़ुलांना
धक्का लावू नका
तसं ते खंबीर आहे पण
फ़ुलांच्या बाबतीत हळवं आहे
सर्वांच्या फ़ारच ओळखीचं
कदाचित त्यामुळेच दुर्लक्षित
त्याचं अस्तित्व गहाण
त्याच्या फ़ुलांच्या कुपीत
मी त्या झाडाला आई म्हणते तुम्ही काय म्हणता ?
दीपा
Happy Mother's Day। This 1 is specially for my mom।
काचा गोळा करुन
डब्यात भरल्या
एक आरसा लावून
नक्षी मांडून बसल्या
प्रत्येक गिरकीबरोबर
एक नवी नक्षी
प्रत्येक फ़िरकीबरोबर
एक चमक अक्षी
बांगडी तुटल्याची
बोच संपली
तुकडे झाल्याची
टोच संपली
दु:ख सजवलं की
किती छान दिसतं
बोच संपली की
फ़क्त चित्र उरतं
वेगवेगळ्या कोनातून
वेगळं दिसणारं
आयुष्याच्या चित्रात
रंग भरणारं
दीपा
जसं ’चैता’त दारात
लागे आंब्याच तोरण
तशी उजळते ’प्रभा’
तुझ्या माझ्या गं मनात
वाऱ्यालाही ’अनु’सरे
तुझ्या माझ्यातलं गुज
’मेघ ना’दता नादता
पसरवी कुजबुज
अस सख्य गं साठलं
अणू ’रेणू’ तून साऱ्या
गार्गी ’मैत्रेयी’ च्या परी
उजळवू साऱ्या जगा
’काव्या’तून साऱ्या वाहू
अशी ’सुमनं’ मैत्रीला
’स्वाती’ नक्षत्राची साद
पसरवील ’स्नेहा’ला
’हर्ष दा’टला दाटला
नाचे आनंदे ’मयुर’ (रा)
तेवो मैत्रीच्या ह्या ’दीपा’
नको काजळी लागाया
दीपा
जन्मल्या जन्मल्या
टुकु टुकु डोळ्यांनी बघतेस
तेव्हा तू मला आवडतेस
इवल्या इवल्या ओठांनी
पान्हा शोधतेस
तेव्हा तू मला आवडतेस
खोड्या करुन
खट्याळ हसतेस
तेव्हा तू मला आवडतेस
घरी आल्यावर
ओळखीचं हसतेस
तेव्हा तू मला आवडतेस
मांजरीच्या पिल्लासारखी
पायाशी घोटाळतेस
तेव्हा तू मला आवडतेस
तुझं खेळणं मी घेतल्यावर
त्याचा मत्सर करतेस
तेव्हा तू मला आवडतेस
मी शिकवलेल्या गोष्टी
मलाच समजावून सांगतेस
तेव्हा तू मला आवडतेस
कधी माझी आई बनून
माझी काळजी करतेस
तेव्हा तू मला आवडतेस
मी आई असल्याची
समृद्ध जाणीव करुन देतेस
तेव्हा तू मला आवडतेस
दीपा
आज तुझ्या मिठीत शिरताना
मिलनाची आस नव्हती
आज माझ्या दिठीतसुद्धा
सोनसाखरी साद नव्हती
तुझा स्पर्श हवा होता
पण तनुवर रोमांच नव्हता
हात तुझ्या हातात होता
पण वासनेचा लवलेश नव्हता
डोकं घुसळत छातीवर शोधल्या
अस्तित्वाच्या खाणाखुणा
नाव सोडले गाव सोडले
उरल्या माहेरी पाऊलखुणा
शोधत राहीले वडिलांचा स्पर्श
मायेने भरलेला
शोधला आईचा पदर
डोळे टिपून भिजलेला
शोधत राहीले संसारात
तो भातुकलीचा खेळ
पाहात राहीले घड्याळात
बाहुलीच्या लग्नाची वेळ
माप ओलांडून प्रत्येक लेक
दुसऱ्या घरची लक्ष्मी होते
आई झाली तरी प्रत्येक लेक
मनात आपले माहेर जपते
दीपा
उमजून घे
समजलीच नाही तुला
माझी मायेची भूक
भावनांची गल्लत करुन
करत राहिलास तीच चूक
वाटतं कधी नुसतंच
माऊच्या पिल्लासारखं गोंजाराव
नुसता तळवा हातात घेऊन
सोबत करत बसावं
काहीच बोलू नये
काहीच ऐकू नये
तरीदेखील सोबत असावी
एकटं वाटू नये
वाटतं कधी पावसाला
नुसतच बघाव
नाही वाटत आज
जाऊन चिंब भिजावं
तुझा उत्साह वाहत असतो
ओसंडून पूर
माझ्या मनी दाटून येतात
फ़क्त मारव्याचेच सूर
कधी कधी स्पर्शाला
वेगळे अर्थ येतात
मनातल सारं काही
कधी हात बोलून जातात
तुझी उडण्याची तयारी
आणि मी मातीतच रमलेली
मैफ़ील रंगात आलेली आणि
नेमकी तार तुटलेली
दु:ख काहीच नाहीये
तरी आज दाटून आलंय
मृग नक्षत्र नसलं तरी
आभाळ साचून आलंय
बस जरा माझ्यापाशी
मला जरा समजून घे
फ़ुंकर नाही मारलीस
तरी चालेल
डोळ्यात सल आहे
तो उमजून घे
दीपा
जसं दळता दळता
ओवी सुरेल सुचावी
समेवरी येता गाणं
टाळी सहज पडावी
जशी चाहूल घेऊन
हंबरते गोठी गाय
गोडी वेगळी ना उरे
जेव्हा मिळे साखरसाय
चित्र काढता काढता
चित्त झाले बघ दंग
साऱ्या रंगातूनि खुले
एक आवडता रंग
नातं जुळतं जुळतं
असं कधी नकळत
सडा शिंपता शिंपता
जरा जरा भिजवत
दीपा
तुझं माझं रे नातं
जशी रांगोळी रे दारी
वासुदेवाचं रे गाणं
भल्या पहाटेच्या पारी
असे उंबऱ्याच्या पाड
तरी कुंपणाच्या आत
चल सख्या रे अंगणी
दोघे खेळू सारीपाट
जसा श्रावणात दारी
पारिजातक लाखोनी
तुझ्या माझ्या नात्यामंदी
तसा बहर की आला
जशी देवाचिये द्वारी
लावियेली सांजवात
नाही दिपणार डोळे
असा हवासा प्रकाश
दीपा
