गोड गोजिरे , राजस लोभस
बालक माझ्या स्वप्नी आले
रुणुझुणु वाळे, भाव समंजस
दुडुदुडु धावत मला बिलगले
खुदकन हसले, नयन उघडले
वास्तव उमजून काळीज उलले
मिटले डोळे, बाळ शोधण्या
भरले डोळे, पुन्हा वाहण्या
कुणी ना बोले मजला काही
परि नजरा ते बोलून जाई
आस लागली एक जिवाला
शब्द ऐकण्या आई आई
पाहुनि हरिणी आणिक पाडस
वत्स गाईचा तो मनमोहक
ममत्व दाटे काळीज फ़ुटे
रिक्त निरर्थक जीवन भासे
शापित सारे जीवन माझे
स्वर्ण महाली रुतती काटे
छंद मानसी तुझाच बाळा
पाहत स्वप्नी ह्या मृगजळा
दीपा
इथे उर्मीला श्रीरामाला प्रश्न करतीये की रामायणामधे माझ प्रयोजन काय? लक्ष्मणापासून ताटातूट माझ्याच वाट्याला का यावी?
सांगा रघुवर सांगा रघुवर
उत्तर मजला द्यावे तत्पर
राजसबिंडे रूप पाहुनी
मी तर वरिले लक्ष्मण मन्मनी
धनुष तोडुनी वरिली मैथिली
लक्ष्मण झाले माझे सहचर
सांगा रघुवर सांगा रघुवर
जनक नृपाच्या चारी कन्या
विवाह करुनी झाल्या भार्या
सुवासिनी मी तरी अभागी
वाट पतीची पाहू कुठवर ?
सांगा रघुवर सांगा रघुवर
चार दिसांची सोबत करुनी
सुमधुर स्वप्ने अधुरी उरुनी
वर्ष चर्तुदश इतके लिहूनी
गेले हो वनवासी खडतर
सांगा रघुवर सांगा रघुवर
साथ तुम्हाला मैथिली करिते
परी मी येथे कण कण झुरते
पळ पळ दिवसा घटिका गणिते
अन्याय जाहला आहे मजवर
सांगा रघुवर सांगा रघुवर
लंकेत माजला असुर दशानन
तयास वधिण्या हे रामायण
ना मी दैवी रूप ना भगवान
ह्या विरहाचे काय प्रयोजन ?
सांगा रघुवर सांगा रघुवर
दीपा
श्रावन महीना सुरू झाला आहे। सगळीकडे आनंदीआनंद आहे पण उर्मीला मात्र दु:खी आहे. इथे पहिली ओळ श्रावणाचं वर्णन करते मग एक पॉज आणि उर्मीलेची व्यथा असा प्रयत्न केला आहे.
आला आला श्रावणमास
पसरला चहूकडे उल्हास
कूजन करिती कोकिळ सुमधुर
परि का माझे ह्रुदय उदास
आला आला श्रावणमास
भ्रमर विहरती फ़ुलाफ़ुलांवर
फ़ुलले, मीलन पाहून श्वास
आला आला श्रावणमास
तरुवर पुलकित वेली पुलकित
जणु स्वर्गदेशीचा भास
आला आला श्रावणमास
धुंद जाहले कण कण क्षण क्षण
तुजविण वाटे सर्व भकास
आला आला श्रावणमास
उलटुन गेले शिशिर नि श्रावण
परि ना आला पतीमिलन क्षण
दिवस मास अन वर्ष उलटले
मम ह्रुदय़ी एकच आस
आला आला श्रावणमास
दीपा
